پایان نامه

این پژوهش در مزرعه تحقیقاتی شماره یک پژوهشکده زعفران دانشگاه تربت‌حیدریه واقع در شهن‌آباد زاوه در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 11 تیمار و 3 تکرار در سال 1393 انجام شد. تیمارهای استفاده‌شده در این طرح شامل شاهد، کودهای زیستی ازته تحت عنوان نیتروکارا و نیتروکارا طلایی هر یک در سه سطح 110، 220 و 330 میلی‌لیتر در 1000 لیتر آب، کود شیمیایی اوره، تلفیق دو نوع کود آلی محلول کویر سبز، کود آلی هیومکس و کود تجاری زعفران بود. نتایج نشان داد تیمارهای کودهای مصرفی شیمیایی، آلی، زیستی و هیومکس بر تمامی صفات مورد مطالعه در این آزمایش تأثیر معنی‌داری داشته است. بیشترین تعداد گل در واحد سطح در تیمار مصرف کود زیستی نیتروکارا با غلظت 110 میلی‌لیتر به دست آمد در حالی‌که مصرف کود زیستی نیتروکارا با غلظت 330 میلی‌لیتر، نیتروکارا طلایی با دو غلظت 110 و 330 میلی‌لیتر بیشترین وزن گل زعفران را ایجاد نمود که با سایر تیمارها بر اساس آزمون دانکن در سطح احتمال 5 درصد اختلاف معنی‌داری داشت. بیشترین وزن بنه در تیمار مصرف کود زیستی نیتروکارا طلایی 110 و نیتروکارا 330 میلی‌لیتر به دست آمد که با سایر تیمارها اختلاف معنی‌داری داشت. اختلاف بین تیمارهای مصرف هیومکس، کود زعفران و مخلوط کود کویر با شاهد از لحاظ آماری معنی‌دار نبود. بیشترین تعداد کل جوانه‌ها در تیمارهای مصرف غلظت‌های مختلف کود زیستی نیتروکارا طلایی (هر سه غلظت) و نیتروکارا 330 میلی‌لیتر حاصل شد. نتایج نشان داد اختلاف بین تیمارهای مصرف هیومکس، کود زعفران و مخلوط کود کویر با شاهد در بیشتر صفات مورد مطالعه اعم از عملکرد و ویژگی‌های بنه از لحاظ آماری معنی‌دار نبود؛ بنابراین با در نظر گرفتن جمیع جهات می‌توان مصرف کودهای زیستی نیتروکاراطلایی و نیتروکارا را برای توسعه تولید بنه‌های بزرگ‌تر و درشت‌تر زعفران و همچنین کسب عملکرد مطلوب به کشاورزان و تولیدکنندگان توصیه نمود.

https://ganj-old.irandoc.ac.ir/articles/935954